Czytanie do snu raczej rozbudza moje dzieci, niż usypia. Nie zdarzyło się chyba jeszcze, żeby zasnęły przed końcem czytania. Tym bardziej, że Z musi widzieć obrazki, a przy zamkniętych oczach się nie da... Przy tej książce jest podobnie, tym bardziej, że jak pisze wydawca "ta książka to prawdziwa uczta dla oka". Ilustracje są rzeczywiście śliczne, a historyjki o paluszkach wystających spod kołdry niebanalne. Polecam.
Mam dużą słabość do materiałów w kropki (lub jak kto woli, w groszki) oraz w paski. Pamiętam, jak wyszukiwałam kiedyś ubranka dla Zosi, posługując się tymi wytycznymi. Miała groszkowy płaszczyk, groszkową piżamę, groszkowe kalosze, a przez jakiś czas nawet ksywkę "Pani Groszek". Groszkowy szał minął, ale gdybym znalazła taki materiał jak na pierwszym zdjęciu, na pewno miałaby groszkową pościel. Co do pasków - są dla mnie równie słodkie, choć może bardziej chłopięce...?
Zdjęcia znalezione na jedym z moich ulubionych blogów
Po dłuższym przyjrzeniu się, doszłam do wniosku, że to chyba kratka, a nie paski, ale również wyglada bardzo ładnie. Zdjęcie Design is mine
Żałuję trochę, że Zosia i Franek wyrośli już z wiszących nad łóżeczkiem "karuzeli" (nie wiem jak inaczej to nazwać, bo ta nazwa nie pasuje mi do końca do tych ślicznych ozdób prezentowanych poniżej). Ktoś pomyśli, że funkcjonalne to nie jest. Ani nie gra, ani nie świeci, nie jest nawet w żywych kolorach, które mają "stymulować" dziecko do rozwoju (może poza ostatnim). Ja myślę zupełnie odwrotnie i jak sobie przypomnę, co wisiało nad łóżeczkiem Z, to aż mnie w brzuchu ściska.
Dzisiaj chciałabym zwrócić uwagę nie tyle na posłania, co same łóżka. Są moim zdaniem niezwykłe. Każde, mam wrażenie jedyne w swoim rodzaju i niepowtarzalne. Znalezione pewnie gdzieś na pchli targach lub odziedziczone po pradziadkach. Choć są różne,podobają mi się wszystkie. Pewnie dlatego, że są idealnie wpasowane w klimat wnętrz, w których stoją.
Trzeba przyznać, że mebel robi wrażenie, choć moim zdaniem, to już zbyt duży przerost formy nad treścią. Chociaż...pewnie inaczej bym myślała mając 5 lat i takie łóżko w domku. Ale byłaby zabawa...
To się nazywa szaleństwo. Patrzę na to łóżko, na ten pokój i zastanawiam się, kim są rodzice tych Maluchów... Stawiam na malarzy-artystów (lubiących żółty kolor:). Jak dla mnie lekka przesada, ale duży plus za odwagę. Ciekawe, jak wygląda reszta mieszkania...